رضا هدایت

نمایشگاه نقاشی های رضا هدایت در گالری مهروا از تاریخ جمعه بیست و دوم خرداد تا دوم تیر ماه 1389از ساعت 5 تا 9 عصر پذیرای شما ببیندگان گرامی است.

2010-06-13T22:00:00.017+04:30

خسرو خسروی-رضا هدایت-عباس مختار

افشین آبشناسان-رضا هدایت- افرا آبشناسان

مرضیه قره داغی-عربعلی شروه-رضا هدایت-صدیقه آل داوود

رضا افسری-میترا

کامران عدل

مجتبی میر طهماسب-مریم صادقیان

شیرین شمعی-علی باقری-کبری هدایت-رضا هدایت

حسام الدین باتمانی-علی کرمی

مرگ رنگ

2010-06-02T10:36:00.001+04:30

افسانه سیزده سال داشت که ازدواج کرد. پسر اولش سهراب بود. چهارده سال با هم اختلاف داشتتد. پسر دومش رستم. افسانه تهمینه را در بیست و یک سالگی به دنیا آورد. تهمینه اسمش را دوست نداشت. می گفت بچه ها می گویند طاغوتی هستی. و مادرش کز می کردو می گفت: ما دوست داشتیم تو مادر سهراب باشی. ما بی سواد بودیم. پدر بزرگت شاهنامه کردی را برای ما می خواند. دوست داشتیم تو تهمینه بشوی و سهراب به دنیا بیاوری. و آوردی ...

اما این را بگذاریم برای بعد. سهراب یک سال از رستم بزرگتر بود. رستم لاغر و مردنی بود. سهراب علاقه عجیبی به کله پاچه داشت. رستم می گفت: شیر خیلی خوب است. حتی می گفت: من شیر دیده ام. در باغ وحش. یک بار هم در میدان حر. سهراب می گفت: اون شیری که من خورده م همون بوده که تو در فروشگاه فرهنگیان حر خریده ای.

من دایی رستم و سهراب بودم. گفتم: بله. درست می گویی. تو شیر را خورده ای. اما نفهمیده ای که شیر تو را خورده است. راستش مادرت استاد شیر برنج است و می خواهم یک چیزی بگویم؛ یک روز من یک شیر پاکتی خریدم و برای تو کادو آوردم و تقدیمش کردم اما تو گفتی من با چه این شیر را باد بکنم؟ شیر باد نمی شد. برگشتم. شما دو تا غمگین بود رستم و سهراب. دو تایی به من گفتید: دایی پول می دهی برویم آدامس بخریم – آدامس بادکنکی – بادش بکنیم؟ گفتم: بردارید. برید. رفتید و خریدید.

رزم رستم و اسفندیار را می خواندم که رستم و سهراب از در تو آمدند. خوشحال و خندان در آغوشم کشیدند. یک لحظه بعد صدای سیلی رستم که گوش سهراب را پر کرد مرا از منگی خواندن پراند. گفتم: رستم!

رستم نگاهش میخ شد روی کتاب من. لگد سهراب به میانه رستم ضجه ی او را به فلک رساند. گفتم: دعوایتان را بکنید.

و شروع کردم به خواندن. هم رستم و اسفندیار را خواندم و هم رستم و سهراب را. و همزمان دعوای رستم و سهراب را می دیدم. رستم غمگنانه به سویم آمد و گفت: دایی! تو بگو

گفتم: چه بگویم دایی جان؟

سهراب گفت: دایی ما آدامس خریدیم. گفتم: نوش جانتان

گفت: نه دایی. به نظرت پلنگ کم رنگ زور دارد یا پلنگ پر رنگ؟

خنده ام گرفت. گفتم: پلنگ!

سهراب و رستم رو به روی هم شاخ به شاخ آماده تهاجم بودند. سهراب گفت: دایی! من می گویم پلنگ پر رنگ زور دار است. سهراب می گوید پلنگ کم رنگ! به نظر شما کدامشان زور دارند؟

گفتم: رستم جان از کجا به این نتیجه رسیدی؟

گفت: از همین نقاشی روی آدامس

و زمین پیش چشمم تیره و تار شد.

بیب ... بیب ... بیب

2010-05-29T23:59:00.002+04:30

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه
هم سوخته شمع خویش هم سوخته پروانه
خلیل آمده بود. بعد از سلام و احوالپرسی یادم افتاد که خلیل مرده است. آن روز سیزده آبان بود. آمده بودیم برای راهپیمایی. روبه روی مان دسته ای دیگر بودند که جنازه ها را می آوردند. ندای لا اله الا الله طنین انداز بود و مردی ریشو که ریشش تا زیر ابرویش بالا آمده بود فریاد می کرد شهیدان زنده اند الله اکبر. و من دو تصویر را رو به روی خود دیدم. خلیل را و رضا را. پاهایم خشک شد. رمق راه رفتن نداشتم. و خلیل برایم می گفت: "راستش را بخواهید من شلیک نکردم. وقتی فهمیدم آنها حمله کرده اند رفتم روی خاک ها دراز کشیدم. تفنگ داشتم. نارنجک داشتم اما نمی دانستم به چه کسی باید شلیک بکنم. به پشت افتادم روی خاکریز و صدای گلوله ها را می شنیدم. صدای دوستانم را می شنیدم. اما دیگر هیچ نشنیدم."
صدای تلفن: مرا می شناسی؟
گفتم نه.
گفت: باید برگردی به سالها پیش.
گفتم دلم می خواهد خلیل باشی یا رضا
گفت: نه خلیلم نه رضا. حجتم.
رفتم به سالها قبل.
گفت: هنوز ازدواج نکرده ای؟
گفتم: نه تو زن دوم نگرفته ای؟
گفت: نه ولی هفت دختر دارم. من و پدرم باید نه دختر داشته باشیم و یک پسر
گفتم: چه فرقی می کند دختر یا پسر؟
گفت: یادت هست دوازده آبان 1357 را؟
گفتم: چه روزی بود؟
گفت: قطعا شنبه صبح بوده.
گفتم: اشتباه می کنی. سیزده آبان شنبه بود و من با تو ساعت 6 صبح از خانه بیرون آمدیم و کنار جاده ایستادیم. بنی بشری کنار جاده نبود. تا چشم کار می کرد نه من چیزی می دیدم نه تو. ساعت هشت کلاس داشتیم. یادت می آید؟ البته نباید هم یادت بیاید. راستی گفتی الان کدام قسمت آموش و پرورش کار می کنی؟ آهان یادم افتاد. دبیر هسته گزینش هستی. همین را می گویم. یادت می آید؟ ساعت 6 و نیم بود. وانت آبی رنگ از لابه لای برف ها بیرون آمدو جلو پای ما ایستاد. ما سوار پشت وانت شدیم. یادت می آید وقتی نشستیم روی قوزک گلگیر وانت کونمان یخ زد؟ بلند شدیم با دست چپمان میله بالای وانت را گرفتیم و ماتحتمان را مالش دادیم تا گرم شد و بعد نشستیم روی جعبه میوه؟ با هم مشورت کردیم که آیا خوردن این میوه ها حلال است یا حرام؟ در نهایت جلد ما فراخ بود و شیطان در کمین. دست بردیم و پرتقال بیرون کشیدیم. باز کردیم. پرتقال قرمز بود. نه من و نه تو تا حال این گونه اش را ندیده بودیم. گمان کردیم خراب است. انداختیم رفت. قل خوردو کنار جاده توی برف ها گم شد. این کار را تکرار کردیم. تکرار کردیم. تکرار کردیم. و همه خراب بودند. وانت ترمز کرد و ایستاد. حبیب از ما کرایه نگرفت. حبیب را سالها بود می شناختیم. از سلسله دراویش بود. مجتبا فرزندش همکلاسمان بود. مجتبا از کرامات پدرش فراوان گفته بود و ما به چشم خودمان دیده بودیم سنگ خوردن های حبیب را و لیس زدن لهیب آتش را. و بارها دیده بودیم که چه حالی پیدا می کند میان مجلس. و هیچ وقت سبزی خراب به مردم نمی فروخت. دست های حبیب پینه بسته بود. از بس خاک سیب زمینی ها را پاک کرده بود که مبادا به قیمت سیب زمینی بفروشد. انگشت هایش ترک خورده بود. راستی حبیب زنده است؟ نه؟ کی فوت کرد؟ کاش خبر داده بودی. مجتبا اخراج شد؟ از آموزش و پرورش؟ مگر نمی گویی تو کارت در هسته گزینش است؟ چرا تاییدش نکردی؟ تو نباید تایید می کردی؟ سابقه اش بد بود؟ سابقه اش از من و تو بدتر بود؟ یادت باشد ما خیلی بیراه رفتیم. بیراه می رویم. ما همانی هستیم که قدرت تشخیص پرتقال خونی را نداشتیم. ما ندید بدید بودیم. تو آدم تایید می کنی؟ تو پرتقال نمی شناسی ، هزار توی آدم را از کجا می فهمی؟
- بیب بیب بیب ...

نمایشگاه نقاشی های مجتبی طباطبایی در گالری طراحان آزاد

2010-05-21T11:55:00.005+04:30

نمایشگاه نقاشی حسین علی ذابحی در گالری هور

2010-05-08T15:49:00.002+04:30

برادران

2010-04-24T16:05:00.003+04:30

ما بی سنگی در مشت
بی گلویی از فریاد
بی پرخاشی از خشم
بی نگاهی حتا به قصد براندازی
میهمان تیغ تردید شدیم
سر در چاه خویش
چون یوسف اندیشه
یا بصیرت یعقوب

این نمایشگاه به یاد استاد مام بیگی در گالری محسن برگزار شده و تا تاریخ27فروردین پذیرای بازدید کنندگان است

2010-04-17T11:50:00.002+04:30

عشق

2010-04-08T23:59:00.003+04:30

از روزنه ی دید تو
قلب من
آرامش بخش است
برایم
دانه می ریزی دام می چینی
ماشه می چکانی
با عشق

دندان سیاه

2010-04-03T20:24:00.002+04:30

انگشت هایش کشید بود و دندانهایش سیاه موهایش جو گندمی بود و قدش بلند .پیاله از دستش نمی افتاد اما دستهایش می لرزید ولی نوشته هایش خط خوردگی نداشت حتا وقتی که ساز می زد مضرابش سخت و محکم بود اما قلبش کوچک بود و لرزان دیروز دلش می لرزید با نسیمی که می آمد.

سفر نامه تصویری نوروز 89استانهای اصفهان -چهار محال بختیاری و کردستان

2010-04-01T16:42:00.005+04:30

این مجموعه را پیشکش می کنم به همه عزیزان خواننده پیشاپیش بهارتان خجسته و دلتان شادو سالتان سراسر پر از شادی

2010-03-19T21:28:00.002+03:30

نمایشگاه نقاشی حسین ماهر در گالری اعتماد

2010-01-24T15:56:00.005+03:30

عمل ترسیم ترجمان بی واسطه ذهن است و نقاش در پی نمایش ایده و افکار خویش است .گاه این افکار ثقیل است و زبان بیان آن گنگ و دارای لهجه ای که به عدم درک آن کمک می کند ؛ چه بسا گاهی در حد یک شعار تنزل پیدا کند .
ماهر جزو نقاشانی است که همیشه میل به شکاندن حریم شخصی خودش دارد اما اینکه چقدر رواست جای بحث دارد در هر نمایشگاه ماهر تفاوت های اساسی وجود دارد که الزامش گاهی قابل درک نیست اما آنچه برای ماهر پایه و اساس نقاشی ست ، نوستالژی جغرافیایی اوست که در هر دوره ای به شکلی در کارهایش نمایان می شود . زاده جنوب بودن او همیشه عناصری را برایش به ارمغان می آورد تا دستمایه خلق آثارش گردد ای بار ماهیها موضوع کار ماهر شده اند که از نظر نمادین و نشان شناسانه قابل تامل هستند .

نمایشگاه نقاشی رضا حسینی در گالری هور

2010-01-22T03:08:00.001+03:30

نقاشی های ابوالفضل لیره در گالری هفت ثمر

2010-01-18T04:17:00.001+03:30

نقاشی های سمیرا اسکندر فر در گالری طراحان آزاد

2010-01-17T15:10:00.002+03:30

چند اثر از آخرین نمایشگاهم در گالری مهروا

2010-01-16T09:02:00.008+03:30

کلاژ

2009-10-23T22:57:00.005+03:30

.
href="http://4.bp.blogspot.com/_9SkJqAEWJTQ/SuIKERLC1JI/AAAAAAAAAS4/IQrPErrkQFg/s1600-h/Picture+798.JPG">

آثار کلاژ زینب انتظاری در گالری هفت ثمر

2009-10-15T17:33:00.009+03:30

آثار کلاژ زینب انتظاری در گالری هفت ثمر
زینب انتظاری دانش آموخته دانشگاه سوره است .او جزو استعدادهای خوب در نقاشی امروز ایران است .انتظاری به ویژگیهای تصویر وقوف کامل دارد درک درست از طراحی امکان خلق اثررا به او می دهد. برای او تفاوتی نمی کند که با چه مواد و ابزاری کار کند بلکه شناخت او از بافت ،نقش و خط است که اجرای هر تصویری را ممکن و میسر می کند

کردستان

2009-09-25T12:30:00.026+03:30

2009-09-08T22:02:00.002+04:30

ت .1

اصفهان

2009-09-08T08:05:00.008+04:30

از سفرهای خوبم در تابستان سفری بود که به اصفهان داشتم و مهمان دوستم نازیلا سمیعی و رامین رضا زاده عزیز بودم و از میزبانی و محبت بی دریغشان کم نگذاشتند . عصر ها میرفتم نقش خانه ققنوس که آنجا خانم سمیعی مشغول آموزش نقاسی به کودکان است و الحق یکی از مربیان خوب برای کودکان است و به قول خودش بودن در کنار این بچه ها برایش دنیاست. بچه ها هم دوستش دارند و فضا بسیار بسیار صمیمی بود خانه ای قدیمی با تاکی تنیده به تنه تیرکها و آب پاشی های عصرها آنجا دلنشین و فرح بخش می کند طوری که دامنگیر است و توان دل کندن از آنجا تقریبا نا ممکن .برای تمام بچه های نقش خانه ققنوس آرزوی سلامت و شادکامی دارم و سپاس ازدوستان خوب و مهربانم

2009-09-08T00:42:00.009+04:30

لا

دستها رو به خورشید

خورشید پشت به غروب ابدی می تابد مدام
مرگ گهواره را می گسترد
گهواره به دیوار می خورد
مرگ سر شکسته
ناله می کند
تسلیم تسلیم
گههواره می لنگد می لولد
کودک می گرید
مردم مویه می کنند
عر عر می کند الاغ
کودک به خاک میرود لابلای لا اله الا الله

برگ

2009-09-08T00:35:00.000+04:30

گهواره بوی خون دارد
مرگ روی پل عابر راهگیری می کند
چراغها خاموش
بهار بی باران
ماه پشت ابر می تابد
کودک گریه اش را به صوت می نوازد
گربه چشمانش را با پشت دست می لیسد
در حضور سگ
سنگ روی سنگ لیز می خورد غلت میزند
غبار گلو را می آزارد
سرفه آنقدر کوتاه است که گوش نمی بیند
بطری ها ردیف شده اند
آب غوره ها رنگ باخته اند
گیاه به گناه رویش معترف است

تلفن

2009-09-08T00:32:00.001+04:30

گاه دل پرسه میزند همین نزدیکی

زنگ می زند به حافظه

دنبال بهانه می گردد

دل تنگ

پرنیان

2009-09-08T00:28:00.001+04:30

نرم و آرام می نشینی
پر
معلق می مانی با نفس

افغان

2009-09-08T00:09:00.001+04:30

فغان
فغان

من افغانم

افغانستان

شیوا را به توپ می بندند بودا را به صلیب

طالبان می مویند

بر بالش پرنیان

مرگ گور است و گهواره

مرگ را و ما را

هنر

2009-09-07T23:54:00.002+04:30

آوار غروب بر بالهای چیده ی کبوتر
روی دیوار
گربه تیز چنگ ونیم خیز
طوفان ترس
گلو می فشارد
روی فاجعه
پرده ی سیاه
لیک تا بامداد بیش نمی ماند پرده
حاشا ز قتلی که شب بر آن بگذرد
گربه به صحنه بر میگردد و درمانده میماند
هنر صحنه گردان دائم است

پیشگو

2009-03-05T11:20:00.000+03:30

راست و دروغش گردن کسی که می گفت.مرد ی میانسال بود با چشمانی روشن و سه خط در پیشانی و سگرمه ای گره خورده با گونه هایی برجسته ودستانی زمخت که اصلا به جسه اش نمی آمد، و کتاب قطوری که توی دستش بود توجه مسافران را به خودش جلب کرده بود مخصوصا شال گردن سیاهی که پر بود از نقطه های ریز ودرشت آبی فیروزه ای ورریشه هایی زرد و بنفش ؛ وقتی سرش را بلند کرد و نگاهش گره خورد به نگاه پسر جوان که موهای سیخ بلند داشتو دستش را به میله گرفته بود و مشغول شل و سفت کردن بازویش بود . هردو لبخند زدند و اولی چشمهایش را تنگ کرد و لبش دا جمع کرد و هوای داخل دهانش را آرام داد بیرون و به جوان گفت دنیا به کجا میرود ما به کجا؟ و ادامه داد دوست داری بدونی چی می گم؟
نگاه کنجکاو اطرافیان پرسش مرد را پاسخ داد و چند نفر گفتند همه ما دوست داریم بدانیم . و جوان سرش را به نشانه تاکید تکان داد که بله .
مرد گلویش را صاف کرد و گفت:پیشرفت بشر توی این بیست سال به اندازه کل دانسته های اوست در طول تاریخ،آثر انگشت حالا دیگر قدیمی شد چشم هم برای شناسایی کهنه شد از ها کردن برای تشخیص هویت پرده برداشته اند ؛نفس هر کسی مخصوص خود اوست ،علم روزی هزار پله را طی می کندولی هنر رو به افول است.البته نه اینکه هنر پیشرفت نکرده باشد همین وسیله نقلی حاصل علم و هنر است ؛ اما هنر جدید کمتر زاییده فکر است و بیشتر به کمک تکنولوژی اتفاق می افتد. جدیدا دستگاه اختراع شده که می تواند عطسه و گوز بشر را تبدیل به اثر هنری بکند ،اینکه می گویم گوز حمل بر بی ادبی نشود.نگفتم باد معده که دچار سوئ تفاهم نشود چون باد معده شامل چس و آروغ هم می شود و اتفاقا هردوی اینها عامل تخریب اثر هنری هستند . ممکن است برای شما سوال باشد که چطوری؟!
اولین بار هنگام گرفتن عکس رادیولژی از قفسه سینه یک نفر اتفاق افتاد و او همزمان عطسه کرد و گوزید و از شرم راهش را کج کرد ورفت و دنبال جواب نیامد اما دانشمندان دست بردار نشدند و تحقیقات خود را شروع کردندو با کمال تعجب دیدند که در عکس سیاه و سفید قفسه سینه دانه های رنگی نهفته است و کهکشانی از نور و رنگ است . ابتدا این آزمایش را روی موشهای آزمایشگاهی انجام دادند اما کا بی نتیجه ماند.تا اینکه خود دانشمندان داوطلب شدند که ساعتها جلوی دوربین بمانند بلکه همزمان بگوزند و عطسه بکنند و نتیجه را ثبت بکنند . کم کم تعداد داوطلبان بیشتر وبیشتر شدو جالب اینکه نتیجه هر عکس با دیگری کاملا متفاوت بود.هر عکس مثل یک فنجان قهوه که فال همان شخ است گویای درونیات صاحب عکس بود منتها نه اینکه حاصل تخیل فالگیر باشد ؛ بلکه کاملا علمی و دقیق علاوه بر سن و سال و نام و نام خانوادگی نوع اندیشه و فکر طرف را نشان می داد و میزان رضایت و افسردگی هم معلوم می شد حتا شغل او، بنابر این از روی همین شواهد صاحب اولین عکس را به راحتی پیدا کردند و فهمیدند که از ستاره شناسهای معروف است .اما اینکه هر پیشرفت بشری فایده و ضررهایی دارد بر کسی پوشیده نیست. اما ضرر این کشف آخر شیوع آنفولانزاست اینکه آنفولانزا چگونه به سرعت به کل دنیا سرایت کرد حکایت همین است ؛دانشمندان با ارائه این دستاورد بشری به سازمانهای اطلاعاتی سعی در شناسایی افراد در تمام دنیا دارند به گونه ای که حتا دیگر نیاز به گوز و عطسه هم نباشد بلکه با یک آزمایش ساده و سری اطلاعات را گرد آوری می کنند و ذخیره می کنند تا در موقع لزوم از آن استفاده کنند و افراد را شناسایی کنند . ببخشید من باید پاده شوم.
جوان هاج و واج دستان زمخت مرد را نگاه کرد و کتاب قطور را از نظر گذراند اما اسم کتاب را نفهمید .

الخاص و حافظ

2008-12-29T23:18:00.000+03:30

پریشب که با آقای الخاص صحبت می کردم گفتند که صد تصویر برای دیوان حافظ آماده کرده اند از ایشان خواهش کردم تصاویری را در اختیارم بگذارند تا در اینجا به مشتاقان نشان داده شود .
هانیبال الخاص جزو معدود نقاشان تاثیرگذار در نیم قرن اخیر است پاسداشت زحمات او آرزوی تندرستی است.
شب تاریک و بیم موج وگردابی چنین ...

سلام

2008-12-29T23:14:00.000+03:30

قبلا اینجا بودم که حالا اومدم اینجا